Zomer in Finland in the middle of nowhere

Zomer in Finland

Het aanbod is buitengewoon aantrekkelijk: kom naar Vuokatti (Waar? Zonder atlas had ik niet geweten waar het ligt) en in vijf dagen tijd leren we je de zomer in Finland en de Finnen kennen, met een zeer gevarieerd programma.

Ik ben gelijk om en stap vol goede zin het vliegtuig in, noordwaarts naar Helsinki, om vandaar met een propellertoestel nog een kleine twee uur verder naar het noorden te vliegen.

Groen en leeg

De luchthaven van Kajaani is weinig meer dan een landingsbaan en een aankomsthal met een puntdak. Vanaf Helsinki zijn we in noordoostelijke richting gevlogen over eindeloos veel bomen. Het landschap oogde groen en leeg en met veel meren. Die leegte wordt bevestigd door het aantal inwoners per vierkante kilometer, want dat zijn er precies vier. Ter vergelijking: in Nederland delen we een vierkante kilometer met 409 man.

Risto Suvikas is een sympathieke Fin. Hij begeleidt ons de komende dagen in onze ontdekkingstocht door de zomer in Finland. Risto heeft een jaar in Breda gestudeerd en had een tijd een Nederlands vriendinnetje die hem succesvol Nederlands heeft geleerd. Het biedt de mogelijkheid met hem en de andere Nederlandse deelneemster onze vier bijzondere Russische groepsgenoten te bespreken.

Onze thuisbasis in de regio Vuokatti is de Holiday Club Katinkulta. Ruim opgezet aan een meer, met huisjes en golfbanen, en met een zwemparadijs met glijbanen, sauna’s en een ijskoud afkoelbad.

Olijke vlechtjes

Maar voor we mogen glijden gaan we eerst hiken. Op een parkeerplaats onmoeten we Taina Junttila, een enthousiaste dame van middelbare leeftijd met twee olijke vlechtjes in heur haar. Taina wil onze groep wat hechter te maken door ons een soort van olifantenpolonaise te laten doen.

We vormen eerst een cirkel waarna we voorover gebogen één hand tussen onze benen naar achter te steken en de andere hand tussen de benen van de voorganger. Aldus schudden we niet alleen ongemakkelijk handen met de Russen, maar Taina weet ons zelfs te overtuigen om en groupe een rondje te draaien.

Ook bij onze Nieuwe-Beste-Russische-Vrienden-Ooit gaat verschrikt een wenkbrauw omhoog, maar we doen allen dapper wat van ons gevraagd wordt. Wie zijn wij om een potje teambuilding te verstieren?

Met Taina hiken we naar de top van de Vuokatinvaara heuvel. Onderweg zien we tussen kniehoog gras wilde bloemen in alle kleuren. We vinden zelfs oranje bergframbozen, de dure delicatesse die enkel rond de poolcirkel groeit en met de hand geplukt moet worden.

Bovenop de heuvel is Taina zo verrukt van het uitzicht dat ze haar telefoon pakt. Niet om fluks een Insta-selfie te schieten, maar om op YouTube te zoeken naar de Finlandia symfonie van Sibelius om met bombastisch trompetgeschal het plaatje kompleet te maken. Ze deelt gedroogde bessen en chocolaatjes van Fazer uit en Taina stráált dat ze al dit Finse schoons met ons kan delen op een heuveltop.

Gloeiende kolen

Aan een ander meer staat in een gehuurd huis aan een lange tafel het eten klaar, er is bier en wijn in de ijskast en in onze privé sauna liggen de kolen al te gloeien. De Russen willen eerst eten, ons lijkt dat lekkerder ná de sauna.

Dat doe je gewoon niet.

Wanneer Risto vanuit de sauna ziet dat mensen op ons privé strandje lopen, is hij oprecht geïrriteerd. “Dat doe je gewoon niet,” briest hij. “Het kan dan wel korter zijn, maar ze moeten aan de andere kant naar hun eigen huisje lopen.” Finnen zijn niet alleen enorm gesteld op hun privacy, ze vinden ook dat regels er niet voor niets zijn, daar heb je je aan te houden.

Veel langer dan een kwartiertje houd ik het niet vol op de grenen houten bank, helemaal niet omdat Risto een enthousiast wateropgooier is. Maar het water van het spiegelgladde meer is heerlijk koel. Net als het Lapinkulta bier dat ik in mijn badjas op de veranda gulzig opdrink. De zon lijkt niet onder te gaan; zelfs om elf uur kun je ook zonder lamp nog prima een boek lezen.

Zaterdagochtend rijden we naar Hyrynsalmi voor het programma-onderdeel waar ik me het meeste op heb verheugd: het Wereldkampioenschap Moeras Voetbal.

We zijn zover verwijderd van de bewoonde wereld dat we geen bereik meer hebben op onze telefoons. Hier in the middle of nowhere spelen meer dan 2000 mannen en vrouwen uit negen verschillende landen een weekend lang partijtjes voetbal op velden die zijn gemarkeerd in een groot moeras.

De spelers verdwijnen tot hun heupen in de blubber, stromend water is er nergens, maar wel een sauna in een tent en er is een vijver waar iedereen vrolijk poedelnaakt in springt om de modder weer af te spoelen. Bier is er volop, er is een restaurant met barbecue en het toernooi blijkt een uitgelezen manier om verschillende nationaliteiten een weekend lang te laten te laten verbroederen in de modder.

Wilgenroosjes en muurbloemen

De route vervolgt over kaarsrechte wegen. Berkenbossen op links en berkenbossen op rechts en grasgroene weiden vol paarse wilgenroosjes daar tussenin. Bij een waterval springen we in een fris meer en zijn we het al snel eens dat het natuurschoon van de zomer in Finland bijzonder kalmerend werkt. Je kunt je niet voorstellen dat er in het hele land ook maar één Fin met stress te vinden is.


Tenzij stress een volledig rondje wakeboarden betekent, op ’s werelds meest noordelijke Cable Wakeboard Track in het Ukkohalla Ski & Sport Resort.

Hangend aan een kabel is het de bedoeling om een vol rondje op het Syvä-meer te blijven staan, waarbij je kunt kiezen tussen ski’s of een wakeboard. Ik heb twee pogingen nodig voor me dat lukt: volgens de Finnen in de sauna een prima prestatie.

Hoe je in zo’n dunbevolkt gebied een partner vindt, ontdekken we die avond boven op de Naapurinvaara heuvel. Zeshonderd mannen en vrouwen hebben een kaartje gekocht voor een avondje dansen in het Naapurinvaara Dans Paviljoen. Sommigen hebben zelfs tweehonderd kilometer gereden om erbij te zijn.

Zomer in Finland: vrouwenoverschot

Het ballroom dansen wordt serieus genomen, zo blijkt al gauw. Aan de muur hangen naast de band twee lichtbakken die afwisselend oplichten. Brandt het woord ‘Sekahaku’ dan mogen zowel mannen als vrouwen ten dans vragen, maar licht het woord ‘Naistenhaku’ op, dan zijn het uitsluitend de dames die het initiatief mogen nemen tot een dansje. Hiermee wordt op democratische wijze voorkomen dat het overschot aan vrouwen (60%) in muurbloemen verandert.

In een aanpalend zaaltje wordt al net zo serieus karaoke gezongen en in de kantine zit een charmante dame koffie te drinken met een kaneelbroodje. In haar eentje. Ze kijkt er volmaakt gelukkig bij. Risto vindt haar van alle aanwezige dames de mooiste vrouw.

Wij Finnen zijn niet gewend om vreemdelingen aan te spreken.

Als ik hem zeg dat hij dat beter tegen haar kan zeggen dan tegen mij, twijfelt hij even. Maar als ik hem aanspoor (‘iedereen houdt van een compiment’) is hij al snel om. De dame kijkt daarna nóg gelukkiger en ook Risto straalt als we terugrijden naar het hotel.

Hij twijfelde om haar aan te spreken, zo legt hij, “omdat wij Finnen niet gewend zijn om vreemdelingen aan te spreken.”

Kaas bij de Lidl

Voor onze laatste ochtend krijgen we zwemvesten aan en een skibril op. Risto had ons al uitgelegd dat Finnen uitermate gezagsgetrouw zijn. Ook Sampa Juttila, de knappe zoon van hike-gids Taina, neemt geen risico als we vanuit Sotkamo een rondje over het meer gaan scheuren met zijn RIB-boot.

Aan de oevers staan prachtige buitenhuizen in ossenbloedrood of vaal grijs. Ze zijn net zo duur als huizen in het centrum van Helsinki. Vanaf houten aanlegsteigers springen kinderen in het meer. Je hebt weinig fantasie nodig om je voor te stellen dat een jeugd in Finland fantastisch moet zijn.

Voor we naar het vliegveld gaan, wordt op verzoek van de Russen een stop ingelast voor een bezoek aan de locale Lidl-supermarkt. Ze willen groots inslaan. Met plastic thermostassen vol Franse kazen stappen ze een half uur later tevreden weer de bus in. Risto moet er smakelijk om lachen.

De verhouding met buurland Rusland is altijd al een precaire geweest. Maar sinds de annexatie van de Krim weigert Risto het land te bezoeken. Dat de Russen door de internationale boycot in eigen land geen brie of camembert meer kunnen kopen, zorgt bij hem voor de nodige Schadenfreude.

Helemaal leuk vindt Risto het dat ze door de zwakke roebel voor hun kaas craving ook nog eens zijn aangewezen op de Duitse prijsvechter. In foutloos Nederlands proest hij het uit: “Ze kopen kaas in de f—ing Lidl!”

  • Van jongs af met zijn neus in een atlas en gestimuleerd door kaarten sturende KLM-ers in zijn familie, zette Joost een carrière als purchasing manager bij een Japanse touroperator om in een schrijvend en fotograferend bestaan als reisjournalist. Met een rugzak naar gorilla's in Rwanda, liftend door Nicaragua of cruisend om Kaap Hoorn. Polyglot Joost bezocht al meer dan 100 landen maar kruipt als een Rupsje Nooitgenoeg over de wereldkaart.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Charleroi

Toen in 2008 de lezers van de Volkskrant Charleroi verkozen tot de lelijkste stad ...

Snorkelen met haaien in Umkomaas

Cage Diven of snorkelen met haaien stond niet op mijn wish list. Waarom? Because ...

Nijmegen

Gelegen aan de Waal verrijst een nieuw eiland van waar af je een schitterend ...