Voor ons wandelweekend in het Zuid-Limburgse Heuvelland hadden we nu eens voor een verblijf in de stad gekozen. In de maand november leken de avonden in de kroegjes, restaurants en uitgaansgelegenheden van Maastricht ons nu eenmaal een stuk gezelliger dan het duister van buiten de stad. Het prachtige heuvelland van Zuid-Limburg met zijn typische vakwerkhuizen zouden we wel bewaren voor overdag. En dus liepen we, in een mooi laag staand novemberzonnetje, we vanuit Maastricht langs de rivier de Jeker naar het Belgisch Kanne. Met herfstkleuren als bonus.

Langs de Jeker woont de bever

Onze wandeldag begint met een goed ontbijt. Niet in het hotel, maar voor de helft van de prijs en met dubbele kwaliteit in Vers, een tentje aan de Grote Gracht dat ook op zondagen al om negen uur open gaat. Je kunt er een wereld aan salades, versgeperste sapjes, fruit en granola krijgen, maar ook een goede chocoladecroissant.

20161119_133759_hdr_bevergeknaag
Bevervraat aan de Jeker Foto: Lex van den Bosch

Bij de fraaie fiets- en voetgangersbrug over de Maas, naar de nieuw ontwikkelde wijk Céramique, beginnen we onze wandeling. Langs de stadswallen naar de Helpoort, een middeleeuwse stadspoort die ook wel Jekerpoort wordt genoemd. En laat de Jeker nou net het riviertje zijn waarlangs we naar de Belgische grens willen lopen. Even verderop zien we hoe het stromende water in toom wordt gehouden tussen bakstenen muren. Waar zie je dat nou in Nederland, lekker enthousiast stromend water? Via een omweg langs de Leeuwenmolen, een oude watermolen uit de 15de eeuw, lopen we door een park in zuidelijke richting, de Jeker steeds maar aan onze rechterhand houdend. Na het werpen van een blik in de Berenkuil, en het oversteken van een weg, wandelen we over een grasachtig pad verder langs de rivier. Plotseling zien we iets bijzonders; beversporen! Aan de overkant van het water kijken we naar een nog net niet omgeknaagde wilg omgeven door snippers hout. Het is alsof een houthakker halverwege zijn werk even koffie is gaan drinken. En ja hoor, even later vinden we een info-bordje met wetenswaardigheden over het weer nijvere en weer snel oprukkende knaagdier. Leuk, tien jaar geleden had niemand nog van bevers durven dromen in Maastricht.

20161120_111922_hdr_maastricht_leeuwenmolen
Leeuwenmolen in Maastricht Foto: Lex van den Bosch

Bijna 50 wijngaarden in Limburg

Aan de rand van de stad komen we in open veld. Wijngaarden op de helling! We blijken op de Apostelhoeve uit te kijken, misschien wel de bekendste wijngaard van het land. Later zou ik lezen dat er bijna 50 wijngaarden in Limburg te vinden zijn, met alles erop en eraan, inclusief proeverijen en certificering. Er zijn zelfs wijnwandelgidsen verschenen over het Limburgse land. Beslist een reden om nog eens terug te gaan naar het uiterste zuiden. Want ook al staat Nederland natuurlijk niet bepaald bekend als wijnland, de flessen die er nu geproduceerd worden zijn echt goed van kwaliteit.

20161120_120422_hdr_wijnbouw_apostelhoeve
Apostelhoeve, wijnbouw in Nederland Foto: Lex van den Bosch

De oudste kasteleinsvrouw van Nederland

Voorlopig keren we de wijngaarden onze rug toe, als we een bocht maken naar links, midden door een koolzaadveld. Zelfs nu de decembermaand nadert, beginnen veel planten nog aan een voorzichtige bloei. Lang zal de gele pret echter niet duren. Omdat aan het eind van het seizoen ingezaaid koolzaad vooral wordt gebruikt als groenbemesting, zal de boer ze vermoedelijk snel omploegen. Ons hoofd is echter alweer bij iets anders: koffie! Het paadje door het boerenland heeft ons aan een weggetje met een café gebracht. ‘Café Den Dolhaart’, staat er te lezen op de witgeverfde zijgevel. Binnen nemen we plaats op wat lege krukken aan de bar. We zijn beland in een buurtcafé, aan de uiterste rand van de stad, compleet met Perzische kleedjes en een prominent geplaatst biljard. Een groepje dialect sprekende mannen groet ons van achter een hoge tafel. Aan de muur hangt een in eikenhout gegraveerde oorkonde van een brouwerij die de kasteleinsvrouw feliciteert met het feit dat ze met haar negentig jaar de oudste kasteleinsvrouw van Limburg is. Negentig jaar, is die vrouw die achter de bar staat echt negentig jaar? ‘Ja, dat klopt’, zegt Tiny Bolk, ‘ik ben trouwens ook de oudste kasteleinsvrouw van Nederland’. ‘Ik doe nog alles zelf hè, op de ouderwetse manier, daar blijf je jong van.’ Om haar woorden kracht bij te zetten, bukt de barvrouw op leeftijd soepel naar de grond om dweilbewegingen te maken.

Café Den Dolhaart. Foto: Lex van den Bosch
Café Den Dolhaart. Foto: Lex van den Bosch

Daarna begint ze te vertellen over haar inmiddels overleden man. Die in Indië had gevochten en die met zijn maten helemaal vanuit de stad naar het café was komen lopen om juist háár te bezoeken. Elke dag had hij haar vanuit de voormalige kolonie geschreven. ‘Niet dat ik elke dag post kreeg hoor, die brieven kwamen aan in pakketjes.’ Het is een verhaal dat ze vaak aan de mensen vertelt. Niet alleen uit trots en om de herinnering aan haar man levend te houden, maar ook een beetje om haar deugdzaamheid te tonen: ‘Voordat mijn man naar Indië vertrok, is er nooit iets gebeurd tussen ons, we zijn toen alleen maar naar de film geweest.’ Op onze vraag of ze wel eens lastige mensen uit de kroeg moet zetten heeft de negentig jaar oude kasteleinvrouw een kort antwoord: ‘Één keer, maar ja, die was van over de brug. Verder komen hier eigenlijk alleen maar aardige mensen.’ De laatste opmerking steken we maar in onze zak. Na een hartelijk afscheid gaan we verder met onze wandeling.

20161120_121708_hdr_cafe_den_dolhaart
90 jaar en nog altijd kasteleinsvrouw Foto: Lex van den Bosch

Over de grens

Over een boerenweggetje lopen we verder richting het grensplaatsje Kanne. Bij een straffe, maar niet koude herfstwind. Wanneer we een na een paar kilometer een metalen grenspaaltje passeren, weten we dat we in België zijn. Nog geen 400 meter later nemen we plaats in eetcafé Jeker en Maos voor een lunch, een Belgisch bier en een stuk vlaai. Fijn! Dat er dit soort prettige horeca in Kanne zou zijn, hadden we echt niet durven dromen toen we uit Maastricht vertrokken.

Bron

Lex liep deze korte wandeling (9 km) samen met zijn vriendin en twee vrienden op eigen gelegenheid. De route stippelde hij uit op een detailkaart. Vanuit Kanne ging hij terug met bus 34. Vanaf december 2016 zal er alleen nog maar een belbus naar Maastricht rijden vanuit grensplaats Kanne.Maastricht heeft de website maastrichtmidweekend.nl in het leven geroepen met een speciaal aanbod voor bezoekers die Maastricht doordeweeks willen bezoeken. 

Tags:

  • Is fulltime reisjournalist-fotograaf voor outdoorbladen en reisorganisaties, begeleidt fotoreizen en geeft lezingen. Van huis uit bioloog. Woonde twee jaar in de outback van Namibië waar hij een safari camp opbouwde aan de Fish River Canyon.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

De Donau

Drie dagen lang ben ik één met de Donau. Ik fiets, loop, eet, kano, ...

Noord–Sardinië

Onze ‘grote’ vriend Fabrizio houdt volgens het vaste ochtend ritueel zijn passionele rede over ...

Texel

Hopelijk komt er nooit een brug tussen het vasteland en Texel. Het is maar ...