In Tignes, het Franse skiresort in het enorme gebied Espace Killy, maken ze reclame met de kreet Tignaddict. NextDestination ging kijken of je er inderdaad verslaafd kunt raken. Aan het skiën op 300 kilometer pistes, aan andere sporten die geheid voor adrenaline zorgen of aan het eten in restaurants op letterlijk een heel hoog niveau.

Vanaf het vliegveld van Genève is het nog drie uur rijden om in Tignes te komen. Maar omdat we al vroeg in het vliegtuig zaten, zijn we op tijd voor de lunch in Oh La Vache, een Alpenbisto met veel vlees op het menu dat op een houtoven gegrild wordt. Heel verleidelijk. Maar ik ben licht nerveus en veel trek heb ik niet. Wat charcuterie met brood is genoeg, en liever Badoit dan wijn, want snel na de lunch ga ik duiken.

Claustrofobie

Hoewel ik een PADI Advanced Open Water Diver ben, heb ik twee keer moeten nadenken voor ik besloot te gaan ijsduiken in Tignes. Waarom zou je ónder ijs willen gaan? Waar het beslist heel koud zal zijn maar, mijn veel grotere zorg, ook claustrofobisch door het ijsplafond. Wie de prachtige film De Rouile et d’Os heeft gezien, waarin een kind onder het ijs schiet en zijn vader machteloos op het ijs beukt om hem te bevrijden, weet waar ik het over heb.

In de houten cabine van de duikclub, aan de rand van het Meer van Tignes trek ik een drysuit aan, met alleen nog een lange onderbroek en een T-shirt eronder, en rubberen schoenen en twee paar handschoenen. Stéphanie, Valérian (geruststellende naam) en Philippe geven uitleg en helpen met de duikuitrusting. Na een keer spugen in de duikbril voor beter zicht, is het zover en zak ik langzaam in het wak met Philippe. Hij kijkt me voortdurend aan om er zeker van te zijn dat ik me op mijn gemak voel. En dat doe ik al snel. De kou, het water is één graad Celsius, voel je alleen in je vingertoppen, maar wat is het ongelooflijk mooi. Omdat het een zonnige dag is, met een strakblauwe hemel, is er veel zicht. De bevroren ijsbubbels lijken op gebouwen van Zaha Hadid en de stilte, gecombineerd met de gewichtsloosheid, voelt als een vredige luchtbel, ver weg van dagelijkse beslommeringen. Ook van claustrofobie heb ik geen last; het is zelfs grappig om met mijn vuist op de onderkant van het ijs te bonken. We blijven twintig minuten onder het ijs voor we naar het wak zwemmen dat, in tegenstelling tot wat mij vroeger altijd geleerd is, wel degelijk een lichtvlek is.

Tractorbanden

Voor nog meer adrenaline gaan we aan het eind van de middag snowtuben in Val Claret met Canadese Tube Probanden van het formaat tractorband. Ze hebben twee handvatten en een lus en met een lopende band gaan we naar het hoogste punt van de afgezette piste. De snelheid waarmee we omlaag suizen is al hoog maar kan nog beter door een keten te maken waarbij we elkaars lus vasthouden waarna het zo hard gaat dat we lachend in de rubberen omheining belanden.

Het skigebied van Tignes, dat samen met Val d’Isère het Espace Killy vormt met 300 kilometer pistes, heeft als voordeel dat het zó hoog ligt (van 1550 tot 3450 meter) dat er elf maanden per jaar geskied kan worden. Toen afgelopen december in heel Europa de sneeuw weer op zich liet wachten, werd er (zoals altijd) al wel geskied in Tignes, Val d’Isère en Val Thorens.
Het gebied heeft een enorme variatie aan afdalingen. Aanraders zijn om de Face de Bellevarde FIS-wedstrijdafdaling naar Val d’Isère te skiën of vanaf de Aiguille Percée op 2748 meter helemaal naar Tignes 1550 Les Brévières.

Er zijn vijf verschillende dorpen waarbij Val Claret, op 2100 meter, bekend staat als partydorp met après-skitenten als L’Arobaze, Dropzone en Couloir. De andere vier dorpen bereik je met de gratis shuttlebus.
De ruime appartementen van Le Nevada liggen midden in Val Claret en hebben een heerlijke Ô des Cimes Spa met binnenbad en sauna’s om bij te komen. Houd daar wel je zwemkleding aan, want in Frankrijk zweet je niet naakt.

© Andy Parant

Diepe afgrond

De volgende dag komen we niet geheel toevallig al skiënd uit bij de Bun-J Ride. In de buurt van het snowpark staat een schans opgesteld in zo’n hoek dat mijn maag draait als ik naar het uiteinde kijk. Daar waar het licht omhoog buigt en er niets anders volgt dan een enorme afgrond.  Of ik me niet in een tuigje wil laten hijsen? Om vervolgens recht omlaag van de schans te skiën, waarna twee elastieken koorden aan strak gespannen kabels moeten voorkomen dat ik te pletter val. Vanaf het hoogst punt van de schans kijk ik nog een keer omlaag en hoewel ik twijfel, zie ik af van de sprong. Als ik vijf minuten later zie hoe een jongen met een noodvaart van de schans loskomt en hij daarna ook nog een backflip doet, troost ik me met de gedachte dat het er bij mij nooit zo cool zou hebben uitgezien.

Dat je in Frankrijk goed eet, is een open deur. Maar Jean-Michel Bouvier, een chef met een Michelinster, vond dat dat ook op grote hoogte moet kunnen. Op 3032 meter om precies te zijn, daar waar de funiculaire eindigt, opende hij Le Panoramic. Met een gedeelte zelfbediening en een gourmetrestaurant, waar in een kleine open keuken door zes man wordt gekookt. Voor je naar binnen gaat geef je buiten op het terras je ski’s af bij de gardien skis, binnen is een garderobe waar je skischoenen worden gedroogd en je pantoffels krijgt aangereikt. De inrichting is modern rustiek met schapenvellen over stoelen en veel hout. Jean-Michel, die bij de keuken staat en aanwijzingen geeft aan de chefs, begroet hartelijk. De kaart biedt kreeft en oesters, veel vlees van de grill en foie gras, maar ook klassiekers als slakken of mergpijp. Van alle gasten die lunchen is dertig procent zonder ski’s gekomen. Wel zo slim eigenlijk, met het oog op de wijnconsumptie want ook de wijnkaart is eindeloos in Le Panoramic.            
Uitbuikend met een espresso voor we onze ski’s weer opzoeken, moeten we toegeven dat we in drie dagen tijd Tignaddicts te zijn geworden. Dat wordt nog afkicken na thuiskomst.

 

Meer informatie:

Meer informatie vind je op www.tignes.net

Bron:

Joost ging drie dagen skiën op uitnodiging van Tignes

Tags:

  • Van jongs af met zijn neus in een atlas en gestimuleerd door kaarten sturende KLM-ers in zijn familie, zette Joost een carrière als purchasing manager bij een Japanse touroperator om in een schrijvend en fotograferend bestaan als reisjournalist. Met een rugzak naar gorilla's in Rwanda, liftend door Nicaragua of cruisend om Kaap Hoorn. Polyglot Joost bezocht al meer dan 100 landen maar kruipt als een Rupsje Nooitgenoeg over de wereldkaart.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Andalusië

Droomplek in Andalusië

Als ik mango’s en avocado’s zeg, aan welke bestemming denk je dan? Een retorische ...

Bosnië en Herzegovina

Je zou het ze gunnen dat ze een keer Europees kampioen voetbal worden. Of ...

Scheveningen

Wat hebben Scheveningen, Domburg en Wijk aan Zee gemeen? Dat het bekende badplaatsen zijn, ...