Schladming-Dachstein

Data skibril en Alpine Fatbike

Een uurtje rijden achter Salzburg ligt het skigebied Schladming-Dachstein waar zowel in 1982 als in 2013 de Wereldkampioenschappen Alpine Ski werden georganiseerd. Met 230 kilometer pistes verdeeld over vier bergen en nog eens 530 kilometer meer door de aansluiting op Ski amadé, het grootste skigebied van Oostenrijk, is verveling geen optie. NextDestination testte ook de Ski amadé data-skibril en de Alpine Fatbike. Bergópwaarts dit keer.

Onze thuisbasis tijdens het verblijf is een hotel met geschiedenis, Hotel Pichlmayrgut ging al in 1117 open; dit jaar vieren ze hun 900-jarig bestaan. Christian Steiner is de huidige manager en kleinzoon van de Steiner die in 1954 het hotel kocht. Het okergele hotel is inmiddels aan alle kanten uitgebouwd en na een dag skiën kom je heerlijk bij in de Alpen Spa met zelfs een buitenbad onder de sterrenhemel.

Bij restaurant Die Tischlerei hangt het rode Genuss Region Österreich-bordje naast de deur. Dat is altijd een goed teken en genieten doen we. De kaart is onderverdeeld in klassieke en creatieve gerechten, er wordt gewerkt met lokale producten en de heerlijke wijnen komen uit eigen land. Dat veel Oostenrijkers gaan skiën in Stiermarken omdat je er ook nog goed en betaalbaar eet, kunnen we prima begrijpen.

Een TomTom in je bril

“Het is als een TomTom. Maar dan in je bril,” zegt Simone de volgende ochtend, als ze de data-skibril aangeeft. Met een polsband waarop je langs de mogelijkheden van het programma kunt scrollen (het weer, de status van pistes en liften, points of interest) zie je op een klein schermpje aan de rechterkant in je bril bijvoorbeeld hoe je het snelste bij een hut komt. Je kunt zelfs aangeven of je alleen blauwe en rode pistes wilt nemen. Als je skiet is het even wennen omdat je ogen moeten omschakelen. Maar de bril is al zo geavanceerd dat je kunt instellen vanaf welke snelheid de aanwijzingen moeten wegvallen om niet afgeleid te worden. Voor €.19 per dag huur je de bril bij Intersport Rent. Een aanrader om hem uit te proberen want de bril kost vooralsnog €.600.

Van de vier bergtoppen die Schladming omringen, wordt de Reiteralm het meest gebruikt door internationale skiteams om te trainen, de berg heeft het gouden pistekeurmerk. De andere bergen zijn Hauser Kaibling (de hoogste met 2015 meter), Planai waar het wereldkampioenschap werd gehouden en waar al twintig jaar de beroemde nightrace het hoogtepunt van het seizoen is, en Hochwurzen vanwaar je zowel naar Schladming als naar Pichl kunt skiën.

Voor de après-ski belanden we in Hohenhaus Tenne. Dat kun je geen dorpskroeg meer noemen want Tenne heeft zes verdiepingen; bij grote evenementen als de nightrace hebben ze zelfs bubbelbaden op de bovenste VIP-verdieping en beneden staat een gekoelde automaat met magnumflessen Moët et Chandon champagne. Antonia aus Tirol treedt elke zondag op. Ze heeft haar dirndl aangesnoerd en zingt enthousiast over wat Anton uit Tirol ontbeert: “Meine Superpampelmusen sind der Gipfel in der Blusn’”. De Zweden naast ons gaan er zo onrustig van springen dat het bier uit hun pullen klotst, maar op ons wacht een tocht met een arrenslee naar het restaurant.

Met schnapps in de slee

Van eerdere bezoeken aan Oostenrijk weten we dat het in hotels en restaurants vaak erg warm is, er wordt gestookt dat het een lieve lust is in de bergen. Dus hebben we een gewone broek aan en onder ons ski-jack alleen nog een overhemd. Een enkeling stapt in de slee op comfortabel dunne Nikes. Het is zeven uur ’s avonds en de thermometer staat op min twaalf. Maar ach, hoe lang kan een ritje duren, met een slee die wordt voortgetrokken door twee Noorse fjordenpaarden?    “Anderthalb Stunde,” zegt de man op de bok. We kijken elkaar aan en houden het op Oostenrijkse humor. Maar als we in de richting van een donker bos vertrekken, en de kans steeds groter wordt dat het geen rondje rond de kerk wordt, wikkelen we ons voor de zekerheid toch maar in een wollen deken. Het wordt een prachtige rit over verse sneeuw met een bijna volle maan. In het donker worden de dampende paardenbillen beschenen door de koplampen van de slee maar onze eigen billen worden steeds kouder want de rit is lang en duurt inderdaad meer dan een uur om het restaurant te bereiken. Om warm te worden kruipen we tegen elkaar aan en als de menner een fles huisgestookte schnapps uit zijn jas haalt, drinken we grote slokken om de kou te verdrijven.

Kaiserschmarrn met Strohrum

Op de laatste ochtend wacht Michael Stix ons op in Ramsau Zentrum. We krijgen een helm op en uitleg over de Alpine Fatbike, een Canadese mountainbike van het merk Norco met brede banden voor extra grip. In Frankrijk heb ik al eerder gemountainbiket, in Les Menuires en Les Sybelles, waar ze je fiets aan de zijkant van de stoeltjeslift hangen en je vervolgens een afdaling maakt. Maar in Ramsau am Dachstein, het langlaufcentrum van de regio, valt geen skilift te zien. Met een vals plat als opwarmer fietsen we langs weilanden met een onwerkelijk dik pak sneeuw. Michael houdt het tempo er goed in. De zon breekt door, sjaals gaan af en ritsen gaan open en de enige van de groep die voor een e-bike heeft gekozen wordt stilletjes vervloekt. Hoe hoger we komen, des te weidser worden de uitzichten.      

De Halseralm ligt op 1200 meter. De oude boerderij heeft geen stromend water en geen elektriciteit. Maar op een houtoven weet de boerin met vijf eieren, bloem en melk heerlijke Kaiserschmarrn te maken die op tafel geflambeerd wordt met Strohrum. Michael staat erop dat we er ondanks het ochtendlijk uur een Zirbenschnapps bij drinken, een borrel van dennenappels. Waarna de afdaling terug naar Ramsau uitloopt op een Nederland-Oostenrijk race. Vlak voor de finish kijken we elkaar aan en persen we er een laatste sprint uit. Michael wordt voor de meet van links en rechts ingehaald, Oostenrijk moet genoegen nemen met brons.  

Meer informatie:

Meer informatie vind je op www.schladming-dachstein.at/nl en www.skiamade.com

Bron: Joost ging vier dagen skiën in Schladming-Dachstein op uitnodiging van het Oostenrijks Verkeersbureau

Tags:

  • Van jongs af met zijn neus in een atlas en gestimuleerd door kaarten sturende KLM-ers in zijn familie, zette Joost een carrière als purchasing manager bij een Japanse touroperator om in een schrijvend en fotograferend bestaan als reisjournalist. Met een rugzak naar gorilla's in Rwanda, liftend door Nicaragua of cruisend om Kaap Hoorn. Polyglot Joost bezocht al meer dan 100 landen maar kruipt als een Rupsje Nooitgenoeg over de wereldkaart.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Singapore

Wie intercontinentaal naar het oosten reist maakt grote kans een keer op Changi te ...

Winter Activities: Sneeuwschoenwandelen

NextDestination skiet of snowboardt natuurlijk erg graag. Maar naast de traditionele wintersporten is er ...

Colorado

Amerika stond nooit hoog op mijn reislijst. Grote billboards, veel te veel neon, natuurlijk die ...