IJzeren spanning bij klettersteig in Tirol

Ben je na een paar dagen Biergartens en Speckerias in Innsbruck wel toe aan wat actie, denk dan eens aan een klettersteig als de ‘Kaiser Max’. Geen flauw geschuifel, maar uitdagend steil omhoog. Hij is te vinden even voorbij het vliegveld van de Tiroolse hoofdstad.

KlettersteigTirol1KlettersteigTirol2KlettersteigTirol3KlettersteigTirol4KlettersteigTirol5KlettersteigTirol6KlettersteigTirol7KlettersteigTirol8KlettersteigTirol9KlettersteigTirol10

Soms is het goed om niet naar anderen te luisteren. Dat is zeker het geval wanneer je een klettersteig gaat doen. Verhalen van vrienden over “verlammende hoogtevrees” bereikten mij. “Eens en nooit weer” Ook een vriendin, die eerder toch echt spannende, diepe duiken had gemaakt in de Caribische Zee, kwam met een never-again-verhaal. De afgrond van vijfhonderd meter onder haar zolen was haar toch echt te machtig geworden, daar op dat richeltje in de Italiaanse Dolomieten. De verhalen weerhielden me er niet van om een klettersteig te boeken. En wel in Tirol, vlak bij de provinciehoofdstad Innsbruck. Een toch wel verrassend fraaie stad aan de rivier de Inn, waar keizer Maximiliaan de Eerste nog even geresideerd heeft. Naar hem is de klettersteig, uitgezet in de Martinswand, genoemd: de Kaiser Max klettersteig. De legende wil dat de keizer ruim vijfhonderd jaar geleden de weg kwijtraakte tijdens een jachtpartij, toen hij een gems achtervolgde tot aan de bergwand. De grot zou hij hebben gebruikt als schuilplaats. Zo’n verhaal maakt me dan wel nieuwsgierig of zijn onderdanen destijds een bevend hoopje mens of juist een onverschrokken held hebben aangetroffen, tweehonderd meter boven het dal van de rivier de Inn.

Spiderman

Op een fraaie septembermorgen ging ik dan voor de leeuwen. Toen de berggids me na het ontbijt vroeg hoe ik ervoor stond, kon ik na de verhalen niet veel anders uitbrengen dan een onverschillig: ‘We zien wel’. En ik meende het, ik had totaal geen idee hoe ik zou reageren als ik een paar honderd meter diep in de afgrond zou kijken. Maar het was een antwoord dat de gids wel leek te bevallen. Mijn spiegelreflexcamera mocht in ieder geval mee.

En daar sta je dan, onder aan een wand die ergens in het grote niets eindigt. Helmpje opzetten, klimgordel aandoen, niet te strak, niet te los, musketonhaken aan het stalen oog. Voor onze berggids Gerold Santer ons gaat instrueren, kijkt hij ons nog eens aan, man voor man en in alle rust. Het lijkt wel of hij je wil doen geloven dat zo’n steilwandje van tweehonderd meter hoogte beklimmen de normaalste zaak van de wereld is. Bij mij werkt het, en bovendien: mocht er iets gebeuren, dan heb ik er alle vertrouwen in dat we bij Gerold in goede handen zijn. En dan volgt Gerolds instructie: ‘We zullen vrijwel recht naar boven gaan, tweehonderd hoogtemeters lang. Als je uit je benen klimt is het allemaal goed te doen, dus goed opletten dat je niet aan je armen gaat hangen. En hoe dichter je met je lichaam bij de rots bent, hoe makkelijker het gaat.’ Ik begrijp dat ik als een soort Spiderman naar boven zal moeten gaan, geplakt aan de wand, met het zwaartepunt dicht bij de rotsen.

KlettersteigTirol11KlettersteigTirol12KlettersteigTirol13KlettersteigTirol14KlettersteigTirol15KlettersteigTirol16KlettersteigTirol17KlettersteigTirol18KlettersteigTirol19KlettersteigTirol20

Overmoedig

Gids Gerold is de voorklimmer, ik ben de eerstvolgende. We hebben zojuist onze musketonhaken aan de staalkabel bevestigd. Dit is ook wat een klettersteig (of Via Ferrata) onderscheidt van andere klimdisciplines; je bent constant gezekerd aan een kabel of stuk betonijzer in de wand, en door de route te volgen wordt je vanzelf over de bergwand geleid. Via Ferrata betekend letterlijk “ijzeren weg”. En dan komen de eerste meters, die vallen mee. Steeds verplaats ik een hand of voet omhoog, naar een punt dat ik van tevoren had uitgezocht. Soms is het even zoeken en tasten, maar met hier en daar een aanwijzing, weet ik elke keer wel weer een punt te vinden om me verder omhoog de rots in te werken. Ook het ‘omhaken’ bij het ankerpunt van de kabel gaat goed, al moet ik de eerste keer wel wat overwinnen om een haak los te maken. Maar alles went, ook het losmaken van een m’n dubbele zekerheid.

Na vijftien meter klimmen kijk ik eens goed omlaag. Van hoogtevrees voorlopig geen spoor. Kennelijk een uitgelezen moment om overmoedig te worden, want ik ben nog niet begonnen met verder klimmen of ik raak uit balans. Naast me hoor ik hoe mijn camera tegen de rotsen slaat. Gelukkig is het mijn wat lichtere reserve-exemplaar, dat ik had meegenomen omdat ik er nog net met één hand mee kan fotograferen. Hij blijkt nog te werken, maar ik kan niet voorkomen dat mijn zonnekap in het diepe verdwijnt.

Freeclimbers

Het duurt niet lang voor ik de zonnekap weer terugzie. Een van beneden komende freeclimber, een klimmer zonder zekering, duikt plotseling voor me op en kijkt me, staand op een richeltje, breed grijzend aan. Ik grijns terug, why not. Maar de soepele klimmachine heeft meer voor me in petto; mijn zonnekap. Vanuit zijn achterzakje houdt hij het prijzige stukje plastic ineens pontificaal voor mijn neus. ‘Yes, dass ist mein, danke’, roep ik. Veel tijd voor plichtplegingen heeft de ongezekerde klimmer echter niet. Nadat ik plaats heb gemaakt, snelt hij direct weer omhoog, trefzeker zijn handen en voeten neerzettend. Het zal beslist niet de eerste keer zijn dat hij de Martinswand beklimt.

KlettersteigTirol21KlettersteigTirol22KlettersteigTirol23KlettersteigTirol24KlettersteigTirol25KlettersteigTirol26KlettersteigTirol27KlettersteigTirol28KlettersteigTirol29KlettersteigTirol30

To the Max

Ook wij gaan door. Tot mijn eigen verbazing kijk ik zonder enig probleem de inmiddels duizelingwekkend geworden diepte in. Af en toe neem ik zelfs even de tijd om van het uitzicht te genieten. En dat is extreem fraai, hoe hoger we de berg bestijgen, hoe verder we het Inndal kunnen overzien. Nu we al zo hoog zijn gekomen, zullen we de Kaiser Max gaan volbrengen, althans deel één, want boven de grot wordt de route wel erg lastig; klimcategorie D met uitschieters naar E, wat staat voor ‘extrem schwierig’. Niet ver voor het balkon van de grot wacht ons nog een laatste krachtinspanning op een pittig stuk, een heel pittig stuk. Maar de wetenschap dat we er bijna zijn, lijkt alle angst al bij voorbaat te verdringen. Zonder er te veel bij na te denken ‘loop’ ik het laatste stuk langs de kabel omhoog. De staat van euforie begon zich al van me meester te maken voordat ik de grot goed en wel gehaald had. Maar eenmaal in de veilige haven van de grot raak ik pas echt in een overwinningsroes. Dit is dus die kick die een bergbeklimmer moet voelen als hij na veel moeilijke passages toch de top haalt. En ik ben niet de enige. Ook mijn klimgenoten beschrijven het halen van de grot als het behalen van een totale overwinning. Nog wel even de tegenwoordigheid van geest om het handje schudden met de gids in beeld te brengen.


Meer info over de Kaiser Max Klettersteig

Het onderste gedeelte van de Kaiser-Max-Klettersteig is klimcategorie C en D en wordt als ‘schwierig’ geclassificeerd. Het tweede deel, vanaf de grot, is categorie D en E en staat te boek als ‘extrem schwierig’. Dat tweede deel klim je dus niet zomaar. Je kunt dus het beste uitstappen na 200 hoogtemeters bij de grot. Je vindt de Kaiser Max Klettersteig in de Martinswand, bij het dorpje Zirl, dat zes kilometer ten westen van Innsbruck ligt. Zie ook Klettersteig.com/KS_Martinswand. Meer informatie over Innsbruck vind je op hun website. Extra informatie over de Kaiser Max Klettersteig vind je via deze link.


Bron
:

Lex van den Bosch is fulltime reisjournalist-fotograaf voor outdoorbladen en reisorganisaties, begeleidt fotoreizen en geeft lezingen. Dit was zijn eerste aanraking met klettersteigen en hij heeft het er nu nog over als er stoere verhalen verteld moeten worden in de kroeg.

Tags:

  • Is fulltime reisjournalist-fotograaf voor outdoorbladen en reisorganisaties, begeleidt fotoreizen en geeft lezingen. Van huis uit bioloog. Woonde twee jaar in de outback van Namibië waar hij een safari camp opbouwde aan de Fish River Canyon.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Grand Hotel Aranybika Debrecen

Overnachten op reis kan op vele manieren. Low budget leidt je naar campings en ...

Chris Tates’ NextDestination

Hij wil nog een keer van Mexico naar Canada fietsen. En dan waarschijnlijk in ...

Eten bij The Horse Shoe Lusaka

In veel Afrikaanse landen overheersen de (voornamelijk Zuid-Afrikaanse) fastfoodketens. Ook in het Zambiaanse Lusaka ...