Grand Hotel de Londres Istanbul

Gebouwd om passagiers van de Oriënt Express een bed te bieden na hun treinreis van Parijs naar Istanbul, opende in 1892 het Grand Hotel de Londres (Büyük Londra Oteli in het Turks) haar deuren. Nu Istanbul zware tijden meemaakt en hotels noodgedwongen hun prijzen moeten verlagen, is het een uitgelezen kans om voor weinig geld te slapen in een hotel met geschiedenis.

Toen vanaf 1888 de Oriënt Express doorreed tot aan Istanbul, verrezen op een heuvel in Pera, het nieuwe deel van de stad met uitzicht over de Gouden Hoorn, de eerste grand hotels. Aan de Rue des Petits-Champs (tegenwoordig Meşrutiyet Caddesi) openden in 1892 zowel het Pera Palace Hotel, dat na een renovatie van talloze miljoenen nu een Jumeirah hotel is, als het Grand Hotel de Londres. In dezelfde buurt volgden in 1893 nog het Bristol Hotel en in 1897 Hotel Tokatlıyan van de Armeense zakenman Mıgırdiç Tokatlıyan.

Eclectisch

L. Adamopoulos and N. Aperghis gaven de Italiaanse architect Guglielmo Semprini de opdracht om het hotel te ontwerpen. Hij tekende een symmetrisch gebouw van zes verdiepingen in een uitbundige eclectische stijl. De naam Londres werd gekozen als verwijzing naar de Engelsen, die vanaf het begin van de achttiende eeuw de eerste toeristen op het Europese vasteland waren.

Als je voor het hotel staat, zie je dat het gebouwd is op schuin aflopende grond. De entree is, net als in 1892, nog altijd een marmeren trap tussen vier zuilen. Talip Is (28) verwelkomt me hartelijk vanachter de kleine receptie en zal me in de dagen dat ik in het Londres logeer altijd vriendelijk helpen met wat ik ook maar wil weten van het hotel of van Istanbul. Hij werkt al dertien jaar in het hotel, hij woont er zelfs, en met zijn twintig collega’s vormt hij een familie waarvan je zou willen dat er meer zijn die een hotel runnen.
Vanuit de lobby die overgaat in de bar, klinkt een papegaai. “Dat is Jacob”, zegt Talip, “die woont hier al dertig jaar. Die andere, Boncuk, hebben we nog niet zo lang.”

Excentrieke oma

De lobby en bar hebben rode vloerbekleding, wijnrode gordijnen zijn gedrapeerd en houden pottenkijkers buiten en de meubelen zijn zwaar en comfortabel. De inrichting is een beetje alsof je bij je gezellige, excentrieke oma op bezoek bent. Een lieve vrouw die geen afstand kan doen van wat ze in een rijk en interessant leven heeft verzameld. In elke hoek staat wel iets dat je aandacht trekt.
De lokale kunstenaarsscene borrelt graag in de bar onder de kroonluchters, waar regisseur Fatih Akın zo veel scènes van Gegen die Wand draaide, dat fans na het zien van de film in het hotel wilden slapen.
Zomers opent het dakterras. Met een verkoelend briesje en uitzicht over de Gouden Hoorn is het dan een van de beste plekken in de drukke binnenstad om een drankje te doen.

Ernest en Agatha

Iemand die ongetwijfeld het nodige zal hebben ingenomen, is Ernest Hemingway. In 1922 werd hij als reporter door de Toronto Star naar Istanbul gestuurd om verslag te doen van de Turkse Onafhankelijkheidsoorlog. Hij logeerde drie weken in kamer 201.
Kamer 203 is vernoemd naar schrijfster Agatha Christie. Maar Agatha was niet zo trouw aan het Londres want haar bestseller Murder on the Orient Express schreef ze in kamer 411 van concurrent Pera Palace.
Mijn eigen kamer 403 ligt ook aan de voorkant en heeft een met blauweregen begroeid balkon. In 1892 zou ik op het stadspark hebben gekeken, de Jardin Municipal, maar nu wordt mijn uitzicht op het water van Gouden Hoorn hinderlijk onderbroken door het gebouw van de Turkse televisie.

Renovatieverbod

Het Londres heeft een ideale ligging in Istanbul. Winkelstraat İstiklâl Caddesi, die uitkomt op het centrale Taksimplein, ligt één steeg verwijderd. Ook op loopafstand zijn de talrijke meyhanes, de tavernes zoals Çukur , waar je zalige meze eet, de voorgerechten die je met je tafelgenoten deelt. Het liefst met een fles rakı, de Turkse anijsdrank. Wil je het chiquer, dan ligt ook Mikla, een van de beste restaurants van Istanbul, op een paar honderd meter lopen.

In 1967 nam de Huzmeli familie het hotel over en nog altijd runt een nazaat, Ibrahim Huzmeli (52), het Londres. Er volgde een grondige renovatie in 1983. Maar nu zijn de vaste gasten, die telkens terugkeren als ze in Istanbul zijn, als de dood dat er nog een renovatie volgt. Of nog erger, dat een keten het hotel koopt en het volledig verbouwt en moderniseert voor een karakterloos tweede leven. Want wie eenmaal in het Londres heeft geslapen, keert er terug. Naar de gezelligste huiskamer van Istanbul, waar je weet dat Talip je begroet, met je naam en een glimlach, als je binnenloopt.

Meer informatie:

Het Grand Hotel de Londres heeft 54 kamers. Dubbele kamers kunnen geboekt worden vanaf €.40 per kamer per nacht inclusief buffetontbijt. Check de website van het hotel.

Bron:

Joost reisde gedurende een maand van Istanbul naar Amsterdam met een Interrail en verbleef drie nachten in het Grand Hotel de Londres

Tags:

  • Van jongs af met zijn neus in een atlas en gestimuleerd door kaarten sturende KLM-ers in zijn familie, zette Joost een carrière als purchasing manager bij een Japanse touroperator om in een schrijvend en fotograferend bestaan als reisjournalist. Met een rugzak naar gorilla's in Rwanda, liftend door Nicaragua of cruisend om Kaap Hoorn. Polyglot Joost bezocht al meer dan 100 landen maar kruipt als een Rupsje Nooitgenoeg over de wereldkaart.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Eten bij The Horse Shoe Lusaka

In veel Afrikaanse landen overheersen de (voornamelijk Zuid-Afrikaanse) fastfoodketens. Ook in het Zambiaanse Lusaka ...

Fort Everdingen

Zondags tripje in Betuwe-Rivierenland

Geweldig, oude objecten die een nieuwe bestemming krijgen! Ga eens kijken bij Fort Everdingen ...

Een tocht vol Lebensgefahr

Een oude baas zonder tanden instrueert ons in praktisch onverstaanbaar Duits. Onheilspellend cirkelt een ...