De passie van een Georgiër

Lex is op weg naar Georgië in opdracht van SNP-Natuurreizen om een foto reis te helpen ontwikkelen in de Georgische Kaukasus. Onderweg komt hij bijzondere types tegen en wordt hem een spiegel van zijn eigen volksaard voor gehouden. Hij houdt ons op de hoogte van zijn reis, voor zover mogelijk. Internet is onzeker dus kan elke blog de laatste zijn.

1234

In Istanboel stap ik in voor de aansluitende vlucht naar Tbilisi. Naast me komt een broodmagere man te zitten. Waarom kan hij toch niet stilzitten? Ook de aan zijn andere zijde belendende medepassagier krijgt het Spaans benauwd van al het gewapper met zijn ledematen. Hij is zo bang als een zelfmoordterrorist die weet dat hij gaat sterven, maar die weet dat hij niet meer terug kan. Maar als ons natje en droogje worden gebracht en hij me vervolgens een broodje aanbiedt, is het ijs tussen ons gebroken. Hij blijkt een in Georgië geboren Belg te zijn van Jezidische afkomst die naar Georgië komt om zijn neef te begraven volgens een zoroastrisch ritueel. De laatste is daarvoor speciaal vanuit Moskou naar zijn geboorteland vervoerd. Normaal rijdt mijn reisgenoot de 5400 kilometer vanuit Brussel ‘in twee of drie dagen’, want hij heeft enorme last van vliegangst. Maar door het overlijden van het familielid nu is zelf rijden niet aan de orde. Misschien maar goed ook; één calamiteit in de familie lijkt me ruimschoots voldoende.

Trotse Georgiër

Hoewel hij al 28 jaar in België woont, en al op zijn 14de vanuit Georgië met zijn ouders emigreerde, voelt hij zich nog op-en-top Georgiër.’ Al mijn vrienden wonen er, en ook nog veel familie’. Hij raakt geëmotioneerd als ik naar zijn geboorteland vraag. Dat kan natuurlijk ook door de vliegangst komen, of door de zojuist overleden neef, maar het is zeker dat ik hier niet te maken heb met een uit de klei getrokken polderbewoner. Als het gesprek dankzij mijn vliegbuurvrouw van één stoel verder op meerstemmige zang, dans en volksaard komt, is het helemaal gedaan met de laatste restjes nuchterheid. Mijn vliegende buurman is zo trots als een pauw op zijn land van afkomst. Het voelt mooi, bijzonder en zelfs een beetje jaloersmakend. Zelf ben ik alleen maar blij dat de partij ‘Trots op Nederland’ in eigen land al bij de eerste de beste verkiezing door zijn hoeven is gezakt.

Eigenwijze Nederlanders en Belgen

En laat ik vandaag nu nóg een keer met mijn eigen volksaard te worden geconfronteerd, tijdens een rondwandeling in Tbilisi. Na een bezoek aan een paar prachtige Georgisch-Orthodoxe kerken en na enorm te hebben genoten van het uitzicht over de stad, vertelt gids Sali me opeens dat Nederlanders en Belgen – in tegenstelling tot andere nationaliteiten – meestal maar een half programma wensen als ze worden rondgeleid. Waarom? Ze willen de stad ook nog ‘zelf’ ontdekken. Herkenbaar? Bij mij wel in ieder geval! Wat zijn we toch lekker eigenwijs met z’n allen.

Tags:

  • Is fulltime reisjournalist-fotograaf voor outdoorbladen en reisorganisaties, begeleidt fotoreizen en geeft lezingen. Van huis uit bioloog. Woonde twee jaar in de outback van Namibië waar hij een safari camp opbouwde aan de Fish River Canyon.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Destination Unknown

Ik loop de hotelkamer in, gooi mijn tas op het bed en mijn jas ...

Hotel The Capra Saas-Fee : doodgewoon bijzonder

Soms klopt het gewoon helemaal. Dat geldt zeker voor de zwart-witte geit in Saas-Fee, ...

Bulgaars Borovets en Pamporovo

Er zijn waarschijnlijk weinig mensen die Bulgarije direct met wintersport associëren, inclusief onszelf. Tot ...