Een reis naar Bolivia is niet compleet zonder een uitgebreid bezoek aan de wondere landschappen van het Potosi departement op de Altiplano – oftewel, het Boliviaanse hoogland. Bekend vanwege ’s werelds grootste zoutvlakte, maar je vindt hier zoveel meer: talloze vulkanen, geisers, natuurlijke thermale baden, Inca ruïnes, afgelegen bewoonde dorpen en kleurrijke (soms giftige!) zoutmeren met duizenden flamingo’s. Deze taferelen zijn omgeven door uitgestrekte woestijnen op meer dan vier kilometer hoogte met uitzichten op nog hogere besneeuwde bergtoppen. Tot reizen naar andere planeten mogelijk wordt, is Bolivia mogelijk het beste alternatief. Want hier voelt het echt – zoals de Engelsen het mooi zeggen – otherworldly.

Na dagenlang te zijn verwend met overweldigende landschappen, zijn onze verwachtingen van de Boliviaanse zoutvlakte zo hoog dat we deze onhaalbaar achten. Niets blijkt minder waar. Terwijl we de vlakte oprijden, toont zich het eerste licht. Normaal gesproken geeft dat grip op de wereld om je heen. Maar vandaag niet. In plaats daarvan verdwijnt elke vorm van oriëntatie naarmate het lichter wordt. Het is het regenseizoen, en de zoutvlakte staat onder een dunne laag water. Daarmee verdwijnt de horizon en lijkt het grenzeloze de norm. Als de ontdekkingsreizigers uit de 15e eeuw dit als eerste zouden hebben getroffen bij hun aankomst in de Nieuwe Wereld, moesten zij hebben vermoed dat het einde van de wereld tóch bestaat.

Drie dagen eerder lopen we in de ochtend het kantoor van La Torre Tours in Tupiza binnen, waar we de ‘Tupiza to Uyuni tour’ hebben geboekt. Met een glimlach op zijn gezicht komt een man op ons af. “I’m Elvis, your driver”, zegt hij terwijl we hem de hand schudden. De komende vier dagen navigeert hij ons door de uitgestrekte Altiplano, richting Uyuni, waar we op de laatste dag de zoutvlakte zullen bezoeken. Er zijn nog zes andere reizigers, en we worden verdeeld over twee auto’s. Zodra alle bepakking op het dak is vastgezet, krijgen we het sein om te gaan. Samen met onze kok en twee andere reizigers stappen we de terreinauto in en rijden we op het avontuur af.

De wildernis tegemoet

De bewoonde wereld verdwijnt snel achter ons. We rijden door een rood bergachtig landschap met diepe kloven langs metershoge cactussen. Enorme keien zijn volledig bedolven onder een vreemd soort organisme dat op koraal lijkt. Lama’s die we kruisen op de weg rennen steeds aarzelend voor ons uit tot zij ten slotte toch maar de berm in springen. Na enkele uren rijden leidt de weg langs een eeuwenoude Inca ruïne, waar we uitstappen en de sfeer in ons opnemen. Het is mistig, en dat past goed in dit mysterieuze landschap.

Inca ruïne, gebouwd nog voor de komst van de Europeanen.

Het is inmiddels laat in de middag. Terwijl we naar ons onderkomen voor de nacht rijden, zakt de zon achter een vulkaan en lijkt de horizon in brand te staan. Ondertussen rollen donkere wolken het landschap binnen, wat zorgt voor een spectaculair vergezicht. Kort daarop komen we in de stromende regen aan in het afgelegen dorpje Quetena. Onze accommodatie is eenvoudig, maar dat is het leven hier per definitie. We zitten met de groep aan een tafel in de gang terwijl met beperkte middelen onze kok een goede Boliviaanse maaltijd voor ons bereid. We kruipen vroeg onder de wol, want de wekker gaat de volgende ochtend om 5:00 uur.

Vulkaan met ondergaande zon en regenwolken.

Van de ene verbazing in de andere

De volgende dag is de eerste verbazing een stop in een gehucht omringd door rotsformaties, vulkanen en een groene vallei met kabbelend water. Honderden lama’s staan binnen de stenen omheining van een boerderij en kijken op als we ze benaderen. Ze kauwen rustig door terwijl wij lachen om de rare gezichten die ze erbij trekken. Terwijl we wegrijden, horen we een tegenstribbelende lama luid schreeuwen, waarschijnlijk omdat het dier zal worden geslacht. Lamavlees is een lokale voedselbron. We rijden door en staan een tijd later in een vreemd, wit landschap. “Here we grow soap”, vertelt Elvis, terwijl we hem verbaasd aankijken. Het blijkt dat we zijn beland bij een meer met een bijzondere chemische samenstelling. De witte, plakkerige substantie waar we in wegzakken wordt geëxporteerd naar Chili, waar ze er zeep van maken.

Lama met kleurrijke ‘oormerken’, zodat boeren de eigen lama’s kunnen onderscheiden.
De groene vallei bij het dorp met de kudde lama’s.

Exploderend hart en oorverdovende stilte

Onderweg stoppen we kort voor een plaspauze. Ik zie mijn kans schoon om het noodzakelijke met het aangename te combineren en ren een heuvel op om het uitzicht erachter mee te pakken. Dat lijkt een slecht idee. Hoewel ik maar vijftien seconden heb gerend, lijkt mijn hart uit mijn borstkast te exploderen. In de auto heb ik nauwelijks door gehad dat we ons inmiddels op vijf kilometer hoogte bevinden en er maar weinig zuurstof in de lucht zit! Onze medereiziger Theresa krijgt zelfs last van de hoogte terwijl zij rustig in de auto zit. Gelukkig heeft Elvis daar een oplossing voor in de vorm van coca bladeren. Na een kwartier kauwen op de bladeren brengt de plant haar al verlichting. Het landschap wordt droger naarmate we verder rijden. Alleen schaars verspreide graspollen krijgen een kans. Elvis vertelt ons dat we hier vier kilometer boven zeeniveau zitten. De gele woestijn strekt zich voor ons uit. Daarachter rijkt een gebergte met besneeuwde toppen nog eens kilometers de lucht in. Hier heerst een stilte die ik nooit eerder heb ervaren. Oorverdovende stilte.

Oorverdovende stilte in de woestijn op vier kilometer hoogte.

Duizenden flamingo’s

In de Salvador Dalí woestijn hebben zelfs de graspollen het opgegeven. We wanen ons in de fantasiewereld van de gelijknamige kunstenaar. Alleen zand, verdwaalde rotsen en gebergte in mooie pastelkleuren tekenen dit landschap. Als tientallen kilometers verder Elvis de auto over een woestijnduin manoeuvreert, verschijnt voor ons een enorme besneeuwde vulkaan met eronder een heldergroen meer, de Laguna Verde. Ik vind het er idyllisch uitzien, alsof je er heerlijk in kunt zwemmen. Maar die gedachte laat ik snel varen als Elvis ons vertelt dat dit een giftig zoutmeer is. Voorlopig bevinden we ons in omstandigheden die buitenaards aandoen. Het duurt nog eens meer dan twee uur rijden voor er weer water in zicht komt dat je niet direct de das om doet. Sterker nog, we kunnen ontspannen in een thermaal bad in de buitenlucht. Er lijkt deze dag geen einde te komen aan de bijzondere natuurfenomenen. Terloops bezoeken we nog geisers, voordat we afsluitend stoppen bij de Laguna Colorada, met hierin duizenden flamingo’s. Probleemloos ontspannen we hier een uur aan de waterkant. Ten slotte, terwijl een regenboog zich boven ons uitstrekt, rijden we naar het dorp Huayllajara voor de nacht.

De weg naar de Salvador Dalí woestijn.
Een stop in de Salvador Dalí woestijn.
Met de groep reizigers genieten van het uitzicht op duizenden flamingo’s.

Gek, gekker…

Na zoveel moois te hebben gezien, vragen we ons af of we nog te verrassen zijn. Dat kan dus, blijkt op de derde reisdag. Wil je een rots zien in de vorm van een boom? Of in de vorm van een vogel? Je vindt het hier. En we hadden al flamingo’s gezien, veel heldere kleurrijke meren en ook al veel vulkanen. Maar het kan altijd gekker. Zoals een meer vol flamingo’s met op de achtergrond besneeuwde vulkanen, die in spiegelbeeld terugkomen in het glasheldere water. En mocht je genoeg natuurfenomenen hebben gezien en toch verveeld dreigen te raken, dan voegen de Bolivianen er gewoon wat menselijke invloeden aan toe om je bij de les te houden. Aan de rand van Uyuni rijst een waar treinkerkhof met stoomlocomotieven uit de woestijn op: een speeltuin voor volwassenen, en natuurlijk ook voor kinderen.

De zeven meter hoge Árbol de Piedra (Stenen Boom).
Meer met flamingo’s, met op de achtergrond een vulkaan.
Een kapot en verlaten kinderfietsje in de woestijn.
Het treinkerkhof bij Uyuni met stoomlocomotieven.
Lokaal Boliviaans meisje, spelend in een stoomlocomotief.
Mijn vriendin Joanne op een schommel, gemonteerd aan een stoomlocomotief.

…Gekst: glazen wereld zonder horizon

Het mooiste is met deze tour voor het laatst bewaard. Terwijl de zon opkomt, rijden we de zoutvlakte op. De vlakte is door het laagje water veranderd in een wonderbaarlijke spiegelwereld. Urenlang kijken we met verbazing om ons heen en ontdekken we dit absurde landschap. De afwezigheid van scherpe contouren blijkt schijn want deze vlakte is opgebouwd uit minuscule vierkante structuren: zoutkristallen.

Oriëntatiepunten zijn schaars. En de weinige die er zijn, zijn raadselachtig. Bergen op kilometers afstand reflecteren glashelder aan de horizon. Nooit eerder voelde de wereld voor mij zo surrealistisch en realistisch tegelijk. Klaarwakker rondlopen in een droomwereld, het kan in Bolivia.

De aankomst op de zoutvlakte tijdens zonsopgang.
De terreinauto op de onder water gelopen zoutvlakte.
Een zoutkristal in een handpalm.

Extra trip info

Tijdens onze reis door Zuid Amerika zien we veel adembenemende plekken. Desondanks hebben we uitgekeken naar de tocht die zal leiden naar de zoutvlakte in Uyuni. De Salar de Uyuni – de zoutvlakte – is het meest bekende fenomeen in dit gebied en voor veel reizigers de hoofdreden van een bezoek aan Bolivia. Daarom heten de aangeboden tours door het Potosi departement ‘Salar de Uyuni tour’. In werkelijkheid zie je dus veel meer dan alleen de zoutvlakte. Deze tours worden echter vanaf verschillende locaties aangeboden en het reizen gaat per jeep. Er bestaan verschillende soorten tours en tour operators en zij bezoeken ook andere locaties, hoewel belangrijke trekpleisters door elke tour operator worden aangedaan. Wij hadden na onderzoek – en van vrienden – begrepen dat Tupiza een mooie startlocatie is. In Tupiza boeken wij de tour bij La Torre Tours. Deze tour bouwt namelijk de spanning op, omdat de zoutvlakte – toch wel het hoogtepunt wat mij betreft – pas op de laatste dag wordt bezocht. Wanneer je besluit om een tour te boeken vanaf Uyuni, bezoek je de zoutvlakte al op de eerste dag. Een bijkomend voordeel van Tupiza is dat dit minder toeristisch is, en dat betekent een meer relaxte sfeer en vriendelijkere mensen. Uyuni is in onze beleving (en wij zijn niet de enige) een aan het toerisme ten onder gegaan dorp, met nog weinig authenticiteit, zoals elders in Bolivia juist wel het geval is.

Bron:

Robert was op reis in Zuid Amerika en bezocht Bolivia. Met zijn camera en ontdekkingslust zoekt hij altijd naar nieuwe inspirerende plekken en verhalen. Hij wilde met eigen ogen zien wat er zo bijzonder is aan de hoogvlakte van Bolivia. Het werd één van de meest indrukwekkende ervaringen van de reis over het continent. Dit verhaal schreef hij speciaal voor Next Destination. Op zijn website en blog EarthViews.nl publiceert hij zijn foto’s en verhalen.

Tags:

  • Robert Moltmaker heeft een passie voor natuur, ‘bewust’ reizen en achtergrondverhalen. Tijdens zijn reizen hangt hij wel eens in een hangmat met een boek, maar hij kan slechts kort stilzitten.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Thailand: Phang Nga en Krabi

“Kun je over een week naar Thailand vertrekken?”, luidde de vraag. Dat ik Thailand ...

Schladming-Dachstein

Een uurtje rijden achter Salzburg ligt het skigebied Schladming-Dachstein waar zowel in 1982 als ...

Bosnië en Herzegovina

Je zou het ze gunnen dat ze een keer Europees kampioen voetbal worden. Of ...