Albanië gaat nu écht meedoen als vakantie bestemming

Albanië

Als goedkopere luchtvaartmaatschappijen rechtstreeks gaan vliegen op een vakantie bestemming, weet je hoe laat het is: een land zit dan echt in de lift. Dat geldt zeker voor Albanië, een land met bergen, zee en UNESCO-stadjes, waar je ook nog eens prima kunt eten. Samen met het bijzondere verleden is Albanië daarmee meer dan alleen maar een alternatief voor andere zonrijke bestemmingen.

Waarom kom ik zo graag in Albanië? En hoe leg ik dat uit? Is het om zijn eigenheid, het mengsel van Balkan, Middellandse Zee en een geheel eigen – niet Slavische of Romaanse – taal en cultuur? Gaat het me om de bergen, het lekkere het eten, de zuidelijke sfeer? Of fascineert het verleden van voor de val van het IJzeren Gordijn me vooral, toen dictator Hoxha er op het eind een soort Noord-Korea van maakte?

Reizigersromantiek in de Albanese Alpen, Noord-Albanië

Het moet een combinatie van dit alles zijn. Vaststaat dat ik vijf jaar geleden razendenthousiast terugkwam in Nederland na mijn reis door dit bijzondere Balkanland. Vooral de trekking door de Albanese Alpen had grote indruk op me gemaakt, waar ik had overnacht bij gastgezinnen in toen nog afgelegen valleien. Een week lang had ik voor mijn gevoel rondgelopen in de door A. den Doolaard geschreven roman De herberg met het hoefijzer. Het was reizigersromantiek ten voeten uit, compleet met herders, hooioppers en pittoreske huisjes met houten dakpannen.

Albanië hooioppers
Hooioppers bij boer Kol, midden in de Albanese Alpen (Valbona-vallei).

Flaneren in Tirana over de boulevard

Ook in hoofdstad Tirana had ik mijn ogen uitgekeken. Op de met parasoldennen beplante boulevards zag ik ’s avonds mensen lopen die de kunst van het flaneren verstaan. Voor mij als Noord-Europaan was het onmogelijk om mijn Albanese metgezel bij te houden; voor ik het wist, liep ik alweer te snel. Ook zijn licht wijdbeense loopje kreeg ik maar niet onder de knie. Eén ding werd me algauw duidelijk; ik was hier op bezoek bij een zuidelijk volk, bij een soort Italianen van het voormalige Oostblok. Heel anders dan ik me had voorgesteld. Ik was aangenaam verrast.

Albanië Tirana
Tirana 2017

UNESCO-steden Berat en Gjirokastër

En nu, vijf jaar later, kom ik er weer terug. Met andere mensen in een ander programma. Het is precies het jaar dat Albanië voor het eerst strategische investeringen doet in de toeristische sector. VN-organisatie UNESCO deed al eerder een duit in het zakje, toen ze in 1992 de Grieks-Romeinse opgravingen bij Butrint op de werelderfgoedlijst zette. De historische binnensteden van Gjirokastër en Berat kwamen daar zestien jaar later bij.

Albanië Berat
Orthodoxe kerk bij het fort van UNESCO-stad Berat.

Vanuit hoofdstad Tirana reizen we in twee uur met een ingehuurde bus naar Berat. Hier zien we met eigen ogen wat het toverwoord UNESCO al heeft betekend voor het stadje aan de rivier de Osum. Langs de onberispelijk met kalksteen geplaveide straat kunnen we kiezen uit verschillende leuke restaurantjes. Wij nemen plaats bij een restaurant met dakterras en uitzicht over de stad. Het eten dat we opgediend krijgen is een gezellig Albanees feestje met verschillende soorten groenten, olijven en uitstekend gegrild vlees. Na de koffie, die op zijn Italiaans is gezet, lopen we omhoog naar het oude fort. De fundamenten stammen van voor de Romeinse tijd, maar het meeste wat we zien is in de dertiende eeuw gebouwd.    

Albanië Berat
Uitzicht op UNESCO-stad Berat vanaf het fort.

Fort en Onufrimuseum in Berat

Het letterlijke hoogtepunt van het fort is het Onufrimuseum, in de kerk boven op de top. Onufri is een beroemdheid in Albanië. Logisch, anders wordt er op zo’n historische plek vijf eeuwen later ook geen museum naar je vernoemd. Zijn werk is iconografisch, maar al snel zie je dat zijn panelen veel moderner en vrijer zijn dan de iconen uit de Byzantijnse traditie. Geen strakke gezichten en verstijfde lichamen, maar juist figuren in verschillende houdingen met veel individuele expressie. Ook het kleurgebruik is minder vastomlijnd. Zijn gave wordt ons meteen duidelijk als de rondleidster ons naar twee naast elkaar hangende panelen brengt. Het levendige werk is van Onufri, het ronduit naïeve, bijna onbeholpen werk ernaast van zijn veel minder getalenteerde zoon. Je zou zomaar kunnen denken dat zoonlief een buitenechtelijk kind is geweest. Ernaar vragen lijkt geen optie bij onze strenge, alsmaar doorpratende rondleidster. Die draait liever in één keer haar verhaal af. Toch had ik het museum voor geen goud willen missen.

Albanië Onufri icoon
Een van de beroemde werken van Onufri wordt gefotografeerd met een mobieltje.

Het waterfront van Durrës, een gloednieuw project aan zee

Weer buiten lopen we nog even naar een oude vestingtoren om te genieten van ​het uitzicht over de stad, de bergen en de rivier in de vroege avondzon. Het is windstil en een graadje of 24, het lekkerste weer dat er bestaat. Wie van milde temperaturen houdt, kan het best in het voor- of het najaar naar Albanië reizen. Daarna rijden we door naar kustplaats Durrës. In de bus heb ik het geluk naast Martin Sobota te zitten, de archtitect-stedenbouwkundige die deelnam aan het herinrichtingsproject met een nieuw te ontwerpen boulevard, plein en pier van deze stad aan de Adriatische Zee. Dit alles in opdracht van de burgemeester. Durrës is ”het Rotterdam van Albanië’” zegt Martin gekscherend. ”Het is de tweede stad van het land en een echte havenplaats’’. Wanneer de eerste kranen in zicht komen begrijp ik wat hij bedoelt.

Albanië Durrës
Martin Sobota geeft gebarend met zijn handen uitleg over het ‘waterfrontproject’ op de trappen van de nieuwe pier van Durrës.

Na een wandeling langs de lange nieuwe boulevard komen we bij de nieuwe pier, waarvan het bovenste deel helemaal is opgebouwd met lichtgekleurd natuursteen uit de omgeving. Strak, helder en sierlijk. De lijnen van de trappen smelten samen met de horizon boven zee. Vooral als de pier bevolkt wordt door mensen is het een prachtig object om naar te kijken.

Albanië
Zicht op Durrës vanaf de nieuwe natuurstenen trappen op de pier.

Albanese Riviera

Vanuit het visrestaurant waar we gaan eten houden we zicht op de pier, vanaf de vijfde verdieping. De zon is dan al lang in de Adriatische Zee verdwenen. Zwemmen bij de pier is geen optie, te veel wieren, en te veel modderig sediment. Daarvoor moet je langs andere plekken langs de Albanese Riviera zijn, zijn zoals Ksamil, Borshi of Dhermi. Of elders bij Durrës, al zou ik zelf liever wat verder weg willen zitten van zo’n grote stad. Maar Durrës bewijst wel dat er echt meters worden gemaakt in de ontwikkeling van het toerisme en de openbare ruimte in Albanië. Mooi om te zien. Ik gun het de Albanezen enorm.

De trip van Lex werd gesponsord door Transavia Airlines, de luchtvaartmaatschappij die op 10 mei 2017 de allereerste rechtstreekse vlucht vanaf Schiphol verzorgde en feestelijk werd onthaald op de luchthaven van Tirana met taart, pers en ‘doop’ van het vliegtuig door de brandweer.

Albanië
Warm welkom voor de crew op de luchthaven van Tirana ter ere van de allereerste vlucht vanaf Schiphol.

 

 

 

Tags:

  • Is fulltime reisjournalist-fotograaf voor outdoorbladen en reisorganisaties, begeleidt fotoreizen en geeft lezingen. Van huis uit bioloog. Woonde twee jaar in de outback van Namibië waar hij een safari camp opbouwde aan de Fish River Canyon.

  • Show Comments

  • Ilir davidhi

    Tandem paragliding in Albania
    https://www.facebook.com/extreme.illyricum1

  • Annelies

    Wat een schitterende foto’s van dit fantastische vakantieland! Ik ben erg gegrepen door Albanië en blijf er naar terugkeren. De foto’s hierboven vergroten mijn gevoel van heimwee.

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Schladming-Dachstein

Een uurtje rijden achter Salzburg ligt het skigebied Schladming-Dachstein waar zowel in 1982 als ...

Lekker Berlijn in 8 stappen

Duitse cuisine? Ehm…Sauerkraut? Veel mensen zullen niet verder komen. Maar in de Duitse hoofdstad ...