Het zuiden van de staat Utah, in het westen van de VS, is een dun bevolkt gebied van veelkleurige canyons, hoge vulkanen en meedogenloze badlands. Voor mij bestaat er geen mooier landschap. Daarom organiseer ik er elk jaar in de herfst een wandel- en fotografiereis. Want een trip in de natuurparken van het Coloradoplateau is een reis terug in de tijd.

Om dit spectaculaire landschap in mij op te kunnen nemen moet ik eerst de hardnekkige gedachte laten varen dat ik de geologische tijdspannes waarin al dit moois ontstaan is, ooit zal kunnen bevatten. Het Coloradoplateau is maar liefst 337.000 km2 groot – bijna zo groot als Duitsland!. Men spreekt hier niet over duizenden, maar over tientallen miljoenen jaren waarin het huidige stroomgebied van de Colorado River, bestaande uit delen van de staten Colorado, New-Mexico, Arizona en Utah, meermaals onder water heeft gestaan en door tectonische krachten omhooggestuwd werd. Ondertussen nam erosie het tergend langzame schraapwerk voor zijn rekening et voilà: je krijgt de meest ongelofelijke landschappen op aarde. Elke reis door de Mormonenstaat wordt een reis door de geologische tijd. Maar mij rest alleen pure verwondering over wat mij te wachten staat..

Zonsopgang boven Canyonlands National Park

Vanaf Dead Horse Point overzie ik de kloof van de Colorado die enkele honderden meters dieper zwijgzaam door Canyonlands kronkelt, het grootste nationaal park van Utah. Ik ben in het stikdonker hier naartoe gereden vanuit Moab en heb net de mooiste zonsopgang van mijn leven meegemaakt. Zo de schaduwen als slangen over de dieprode flanken van de tafelbergen zien kruipen geeft me kippenvel.

Dead Horse Point is wellicht het meest gefotografeerde panorama in de staat, maar Canyonlands zelf is alleen met een vierwiel aangedreven voertuig of met een vlot vanaf de rivier toegankelijk. Pure wildernis dus. Gebrek aan tijd noopt mij tot het maken van lastige keuzes in dit tijdloze landschap. Ik moet terug naar Moab.

Arches National Park: bogen of barsten

Vlakbij Moab heeft de wind miljoenen jaren lang rechtopstaande zandsteenplaten op een woestijnplateau uitgehold waardoor vensters (‘windows’) en bogen (‘arches’) ontstonden. Zo zijn er honderden in Arches National Park te vinden. Landschape Arch is 88,4 meter breed en de grootste en is makkelijk te voet te bereiken.

Maar de beroemdste is de boog die je op bijna alle nummerborden in Utah ziet: Delicate Arch. Met hem had ik nog een rekening te vereffenen. Tijdens een vorig bezoek wilde ik er al naartoe maar bleek de toegangsweg door een nachtelijke wolkbreuk weggespoeld te zijn. Dit keer begin ik vol moed, tegelijk met tientallen andere toeristen, aan de pittige klim naar een gortdroog plateau van oranje slickrock. Een uur later sta ik eindelijk oog in oog met hét icoon van de Mormonenstaat. De drukte valt reuze mee. Het lukt me onderweg zelfs om door een gat in een rotsplaat een foto van de boog te maken zonder mierenmensjes erop. Het eerste wat bij me op komt is waarom ze die boog in godsnaam ‘delicaat’ genoemd hebben. Dat is hij niet. Hij is 20 meter hoog, kloek gebouwd en scheef. En hij is onbeschrijfelijk mooi.

De laagjestaart van Capitol Reef National Park

Door een lege woestijn rijd ik vanaf Moab in een paar uur via het verwaaide dorp Hanksville tot waar de Fremontrivier dwars door fel gekleurde lagen afzettingsgesteente snijdt. Zo passeer ik de ene na de andere scheefliggende zandstenen klif, de grandioze entree tot Capitol Reef National Park. Langs de scenic drive vanaf het bezoekerscentrum word ik op een orgasme van kleuren getrakteerd van beige, oker, roze, purper, oranje tot donkerrood die veranderen naarmate het zonlicht warmer wordt. De wandeling naar Cassidy Arch loont de moeite, al is het maar omdat dit de enige arch is in de Southwest waar ik bovenop kan staan.

Mijn reis hiernaartoe eindigt in een groene oase met oude hoogstamfruitbomen, onderhouden door de National Park Service. Dit was ooit de Mormonenkolonie Fruita. Een klein houten schoolgebouwtje uit 1896 getuigt van een vlijtiger verleden. Hoe de eerste Mormoonse kolonisten van deze verlaten woestenij een leefbare thuis wisten te maken, is te danken aan hun doorzettingsvermogen. De officiële bijnaam van Utah luidt niet voor niets de ‘beehive state’.

Het sprookje dat Bryce Canyon heet

Bij Bryce Canyon National Park ben ik na een spectaculaire rit over Highway 12, een van de mooiste van Amerika, weer in de bewoonde wereld terechtgekomen. Langs de rand van het Amhphitheatre staan horden toeristen selfies te maken dat het een lieve lust is. De enige manier om de meute te ontlopen is af te dalen in de Fairyland canyon, een afgelegen labyrint van grillige rotstorentjes dat verbazend weinig bezoekers weten te vinden. Lucky me, denk ik dan. Fairyland is in één woord fenomenaal. Ik wandel over een slingerpaadje op en neer tussen de duizenden grillige hoodoos met namen als ‘Hidden City’ en ‘Three Sisters’ en dat zo vier uur aan een stuk door.

Hoe het ook zij, een zonsopgang bij Sunrise Point wil ik de volgende ochtend ook niet missen, ook al staan er misschien nog dertig fotografen te wachten op dat ene moment.

Het vriest licht. In een brochure lees ik dat de temperaturen hier tweehonderd nachten per jaar onder nul duiken, wat op deze hoogte – 2500 meter – niet verwonderlijk is. Het onophoudelijk vriezen en dooien van ingesijpeld water vreet aan de broze rand, met betoverende gevolgen.

Zion National Park: watertrappelen in de Narrows

De volgende ochtend word ik op de camping naast het park rillend wakker. Buiten vriest het en mijn joggingpak, bergsokken, muts en handschoenen zijn blijkbaar niet voldoende geweest om me vannacht warm te houden. Ik troost mezelf met de gedachte dat ik over enkele uren in de warme woestijnlucht van Zion kan ontdooien.

Tegen de middag is het inderdaad bijna dertig graden. In het toeristisch dorpje Springdale huur ik bij een sportzaak waterschoenen en een wandelstaf. De gratis pendelbus brengt mij tot helemaal achter in de diepe Zion Canyon. Waar de weg ophoudt volg ik het wandelpad langs de oever van de Virgin River. En waar ook het pad eindigt keren ook de meeste wandelaars om. Ik stap echter verder, het water in, en waad zo twee uur lang stroomopwaarts door de rivier. Dit zijn de beroemde Zion Narrows. Aan weerskanten rijzen gewelfde rotswanden honderden meters uit het water omhoog. Bij momenten is de kloof zo smal dat ik de hemel niet meer zie! Het is alsof ik het binnenste van de aarde terecht gekomen ben. Is dit het einde van mijn tijdreis?

Erheen

Verschillende maatschappijen vliegen op Las Vegas, Denver en Salt Lake City, de beste steden van waaruit je met een een huurauto het Coloradoplateau kunt verkennen.
Vergeet niet om van te voren je reistoestemming aan te vragen voor de V.S. via ESTA (https://esta.cbp.dhs.gov/esta/, $14, twee jaar geldig).

Weer

In de zomer (juli-begin september) is het heet en bovendien regenseizoen, met hevige onweersbuien ‘s middags. De beste periodes zijn april-juni en oktober-november. De parken zijn het hele jaar open. Veel faciliteiten sluiten wel tussen november en april. Details op de officiële website van de National Park Service.

Nationale parken

Voor elk park betaal je een toegangsprijs per voertuig. De prijzen variëren tussen de $15 en de $35. Soms kan de aanschaf van een jaarpas ($80) goedkoper uitvallen. Passen zijn ter plekke in elk park te koop.

Meer weten?

Officiële website Utah: www.visitutah.com
Online reserveren van campings in de parken zelf: www.recreation.gov
Alle informatie en plattegronden van de parken: www.nps.gov

Zelf beleven?

Van 29 september tot 14 oktober 2017, midden in de Indian Summer, organiseert de auteur, Amerikaspecialist, reisjournalist en gediplomeerd wandelgids voor de derde keer op rij een door hem zelf begeleide wandel- en fotografiereis naar het Coloradoplateau vanuit Las Vegas.

Tijdens de wandelingen, die een paar uur tot een hele dag duren, vermijden zo veel mogelijk de toeristische paden. In stilte ontdek je, naast de genoemde parken, ook nog: Monument Valley en Antelope Canyon (met een Navajo-gids), Grand Canyon North Rim en de schitterende neolithische ruïnes van Mesa Verde National Park met een parkranger. Overnachten doen we in gezellige lodges en kleine hotels.

Prijs: € 2095 p.p. (excl. vlucht). Maximaal 10 deelnemers. Gegarandeerd vertrek.

Boek vóór 15 februari en betaal slechts € 1995 !

Voor meer details: ga naar www.mildadventures.org of mail de auteur op info@mildadventures.org

Tags:

  • Jonathan Vandevoorde is oprichter en hoofdredacteur van Bergen Magazine en leidt ook de redactie van Wandelmagazine. Daarnaast publiceert hij als freelance journalist en fotograaf regelmatig reis- en buitensportreportages in Nederland en België.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Zwarte Woud Duitsland wandelen

Wandelen Zwarte Woud Duitsland

Wandelen Zwarte Woud Duitsland. Het Zwarte Woud in Duitsland ligt bezaaid met wandelroutes, zoals ...

Salland (2)

In deel 1 van ons Sallands inspanningsweekend hingen we aan balken en touwen, volledig ...

Schladming-Dachstein

Een uurtje rijden achter Salzburg ligt het skigebied Schladming-Dachstein waar zowel in 1982 als ...