Het is 1895 in Zuid-Afrika. Het is een feestelijke, zonnige dag in Inchanga. Het nieuwe stationsgebouw in koloniale stijl wordt geopend en de eerste stoomtrein vanuit Durban op weg naar Pietermaritzburg rolt puffend binnen.

Op de perrons staan mannen met hoge hoeden en vrouwen in lange rokken met parasols boven hun hoofd. Uit het raampje van de glanzende, zwarte locomotief hangen twee lachende mannen; de machinist en de stoker. De stoker heeft het zweet op zijn voorhoofd staan en roetvegen op zijn wangen. Maar de klus is geklaard, honderden kolen heeft hij staan scheppen om de zware locomotief van brandstof te voorzien.

Wat een feestelijke dag moet het zijn geweest, mijmer ik, terwijl ik met m’n zoontje Raf naar de glanzende, zwarte locomotief loop. Het is 2015. Op het station in Kloof staan mannen op het perron met regenjassen aan, vrouwen met paraplu’s boven hun hoofd. We maken een plezierrit van Kloof naar Inchanga met Wesley, één van de twee laatste stoomtreinen die nog rijden in Zuid-Afrika. Mannen in overalls werken zich in het zweet om de zware locomotief van brandstof te voorzien, water loopt sissend uit de hydraulische aandrijving van de wielen. En het regent dat het giet, nét even anders dan in het 1895 uit mijn verbeelding. We zoeken ons plekje in wagon C en hopen dat de deuren snel gesloten worden, zodat de gierende wind ons niet meer om de oren kan fluiten. Dan klinkt de fluit van de stoomtrein: pfu pfuuuuu!

De trein komt schokkend in beweging, dikke rookpluimen trekken aan ons raampje voorbij. De ramen mogen niet open en je mag er niet uit hangen, staat in de regels te lezen, maar we zijn nog maar net op weg of de eerste mensen hangen er al uit. Raf en ik steken ook even ons hoofd uit het venster. Het is fascinerend om de locomotief te zien puffen in een mooie wijde bocht. Het uitzicht over de Valley of a Thousand Hills is adembenemend. Af en toe vliegt er een roetdeeltje in onze ogen, maar toch blijven we uit het raam hangen. Totdat we het pikkedonker van een tunnel in rijden, dan trekken we onze hoofden snel terug en in de hele wagon klinkt gejuich tot we het daglicht weer zien.

Voor Raf is het spannende belevenis. Hij maakt continu het geluid van een locomotief: tsjoeketsjoeketsjoeke en hij blijft maar zeggen dat we in Thomas de trein zitten, ook al vertel ik hem meerdere malen dat deze trein Wesley heet. Als we het station van Inchanga binnenrijden, fluit de locomotief nog één keer heel luid. En zonder dat we naar elkaar kijken gaat onze rechterarm in de lucht en roepen we heel hard: pfu pfuuuuuuu!

De Umgeni Steam Railway ligt in de Valley of a Thousand Hills bij Durban en rijdt elke laatste zondag van de maand. Om 8:30 en 12:30 uur vanuit Kloof naar Inchanga. Om 10:30 uur en om 15:00 vanuit Inchanga weer naar Kloof. Als je een retourtje koopt, dan heb je in Inchanga een uur om de ‘crafts and food market’ te bezoeken, paardje te rijden en een lekker kopje koffie te drinken. Als je de andere kant op rijdt en de pauze in Kloof hebt, neem dan een lekkere borrel in café Stokers Arms. Een retourtje voor volwassenen kost 15 euro, voor kinderen 10 euro.

Tags:

  • Communicatieadviseur en trainer, met een grote passie voor schrijven en teksten redigeren. Is veelal op zoek naar zinvol werk en inspirerende ontmoetingen.

  • Show Comments

Comments are closed.

You May Also Like

Video Friday: Een eerbetoon aan het prachtige Rome

Oliver Astrologo maakte een prachtige video eerbetoon aan de Italiaanse hoofdstad. De fotograaf en ...

Video Friday: Yosemite

Deze jongens van Project Yosemite hebben er in ieder geval voor gezorgd dat dit ...

Top 3 ervaringen van onze Rovos Rail treinreis

1: Safari in Nambiti Game Reserve  Dit Game Reserve is volledig opgetrokken uit oud-boerenland. In tien jaar ...