Kos

Het eiland van Hippocrates

In de zomer van 2015 gebruikten veel vluchtelingen de Griekse eilanden die het dichtst bij Turkije liggen om Europa te bereiken. Tussen de 60.000 en 80.000 reisden via Kos, een eiland met de vorm van een op zijn neus gevallen pinguïn. De Koanen hielpen de vluchtelingen zo goed als ze konden. De beelden gingen de wereld rond. Fotografen maakten dubbelportretten van vluchtelingen en toeristen en artikelen werden geschreven met titels als “Bikini’s en zwemvesten”. Een jaar later is de impact op het toerisme naar het eiland goed voelbaar en zetten ze op Kos alles op alles om de schade tot een minimum te beperken.

Kos1Kos8Kos2Kos4Kos12Kos3

Mijn telefoon is de kluts kwijt. Ik krijg een ‘Welkom in Turkije’ bericht, terwijl ik na een vlucht van drie uur toch op Griekse bodem moet zijn geland. Vanuit de taxi naar het hotel, wijst de chauffeur me het buurland aan. Aan de andere kant van het water. Het ziet er bijna zwembaar uit, zo dicht als Turkije bij Kos ligt.

Hotel Platanista ligt op vijf minuten fietsen van het centrum van Kos stad. Rond verschillende zwembaden zijn ruime kamers gebouwd in een Moorse stijl, met muren die spierwit of mosterdgeel gestuukt zijn. De meeste andere gasten komen uit Duitsland, Groot-Brittannië en Frankrijk.

Hollandse filterkoffie

De kust volgend naar de stad ben ik blij te fietsen met een briesje dat verkoelt. In het centrum zijn de terrassen vol. Café’s lokken met verschillende talen en ik vraag me af of “Hollandse filterkoffie met zelfgemaakte appeltaart” veel landgenoten aanspreekt.

Liever probeer ik de eenvoudige Griekse keuken en Taverna Ampravis, een fietstochtje landinwaarts omhoog, heeft op een binnenplaats onder rieten lampenkappen turquoise tafels en stoelen. Eigenaar George Skoubourdis is getrouwd met een Nederlandse. “Verras me,” zeg ik, als hij vraagt wat ik wil eten. Dat laat hij zich geen twee keer zeggen en bord na bord met heerlijke mezes komen op tafel. Groene bonen in een knoflooksaus, slakken met tomaat, gevulde courgettebloemen met rijst, beignets van courgette en pompoen en possa, een gefermenteerde kaas van geitenmelk die rood gekleurd is door wijnsediment. De witte wijn is eenvoudig, de krekels tsjirpen en met een glimlach op mijn gezicht fiets ik terug naar de stad, ik hoef niet eens te trappen want nu gaat het bergafwaarts.

Kos5Kos7Kos11Kos6Kos9

Verkeersbord

Om meer te zien van het eiland sta ik de volgende dag bijtijds tussen de cipressen van de ruïnes van het Asklepieion van Kos. Het sanatorium, waarvan de bouw begon in de vijfde eeuw voor Christus, werd in 1902 door de Duitser Rudolf Herzog opgegraven. Het is tegen een heuvel opgebouwd en imposante marmeren trappen verbinden de verschillende terrassen met uitzicht op de Egeïsche Zee. Zwerfkatten schieten weg achter pilaren en op een boom hangt een soort verkeersbord dat het niet de bedoeling is dat je op een pilaar poseert of dat je marmer meesleept als souvenir.

Hippocrates, de grondlegger van de Westerse geneeskunde en de beroemdste zoon van Kos, had in de vijfde eeuw voor Christus zijn praktijk en artsenopleiding in het Asklepieion. Nog altijd leggen geneeskundestudenten bij het afstuderen de Eed van Hippocrates af, sommigen kiezen ervoor dat in het Asklepieion te doen.

De bergen in

Verder rijdend over het groene eiland bereiken we zigzaggend langs bergdorpen met steevast een witgestuukte kerk, Zia, een dorp op 300 meter boven de zee. De laatste keer dat ze telden waren er 151 inwoners maar toeristen weten het dorp te vinden zodat er toch nog leven in de brouwerij is. In de hoofdstraat wordt huisgemaakte kanelada verkocht, een siroop gemaakt van kaneel dat een goede dorstlesser is op hete zomerdagen. Wijk je af van die straat dan wordt Zia een stuk mooier. Verstild, met huizen met binnenplaatsen waar planten in potten voor kleur zorgen. Een oude man met snor heeft de schaduw van een oleanderboom opgezocht. Hij wijst op een bron waar ik mijn flesje met fris bergwater kan bijvullen. In de Christos Dikeos-kapel, bovenop de gelijknamige berg, branden honingkleurige kaarsen. Het binnenvallende zonlicht maakt lange strepen op de fresco’s.

Kos10Kos14Kos15Kos16Kos13

Honing

Een laatste stop op Kos lassen we in bij Melissa, een honingproducent vlakbij de prachtige badplaats Kefalos. Het westelijk deel van het eiland is droger en de bijen komen af op de tijm, oregano, salie, eucalyptus en Egeïsche ceder. Bij Melissa maken ze verschillende producten. De vier honingsoorten verschillen enorm van smaak. Nieuw is de honing van de wilde aardbeiboom, maar er zijn ook kaarsen en snoepjes, een crème die elke insectenbeet onschadelijk maakt en een borrel waarbij het alcoholpercentage door de honing een stuk lager lijkt dan het is.

Terug in Kos stad zoeken en vinden we een taveerne voor ons afscheid van het eiland. In Taverna Nestoras, met een heerlijke grastuin pal aan zee, wordt alleen door zangvogeltjes in kooien getwitterd, het Alfa bier komt ijskoud op tafel, er is een eindeloze lijst van mezes om uit te kiezen en de eigenaar Stefanos/Steve spreekt behoorlijk Nederlands, want ook hij is aan een Nederlandse blijven hangen. Onze landgenotes blijken gevaarlijke sirenen in de Egeïsche Zee.

Meer informatie:

Websites: www.visitgreece.gr www.ampavris.gr

Bron:

Joost vloog op uitnodiging van het Grieks Verkeersbureau met touroperator Corendon (www.corendon.nl) naar Kos om zelf te zien waarom het eiland een bezoek waard is.

Tags:

Cheaptickets
  • Van jongs af met zijn neus in een atlas en gestimuleerd door kaarten sturende KLM-ers in zijn familie, zette Joost een carrière als purchasing manager bij een Japanse touroperator om in een schrijvend en fotograferend bestaan als reisjournalist. Met een rugzak naar gorilla's in Rwanda, liftend door Nicaragua of cruisend om Kaap Hoorn. Polyglot Joost bezocht al meer dan 100 landen maar kruipt als een Rupsje Nooitgenoeg over de wereldkaart.

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

Crossen door het roodbruine zand van de Drakensbergen

Rian werkte jaren als buitensportinstructeur in de Ardennen, maar had altijd een haat-liefde verhouding ...

Großarl

“Meueueuh”, klinkt het achter me en ik voel onrustig gewiebel op mijn rug. Raf ...